Ismael Blat i Monzó (Benimámet, 6 de novembro de 1901 -ibidem, 10 de xuño de 1976) foi un pintor, debuxante e gravador español, irmán do ceramista Alfons Blat Monzó.
Especializouse en temas costumistas, retratos, bodegóns e flores. O seu estilo tendía a destacar a elegancia dos seus modelos, afastándose do realismo convencional aos seus retratos. Pintou as cunchas da ermida de Colata de Montaberner. Alfons Garcia Ninet definiría a Ismael Blat como un dos pintores retratistas máis recoñecidos do réxime de Franco.
En 1913 entrou a traballar na fábrica de cerámicas Gregorio Muñoz Donas de Manises, encargándose do debuxo dos azulexos, onde consolida a súa fama como pintor cerámico. Dous anos despois, comezou a traballar na tamén maniseira Fábrica de cerámica de Xusto Vilar, onde continuou a tarefa pictórica cerámica. Compaxinaba o traballo con a Real Academia de Belas Artes de San Carlos, onde recibía clases nocturnas de debuxo. Finalizados os seus estudos, trasladouse a Madrid, viaxando posteriormente por diversos países.