Muros (A Coruña), 6.VII.1878 ‒ Santiago de Compostela (A Coruña), 13.I.1948. Médico.
Realizou estudos de Medicina na Universidade de Santiago de Compostela, licenciándose en 1901. A súa tese de doutoramento titulábase Redución cruenta de las luxaciones traumáticas irredutibles (1903). En 1907 obtivo, por oposición, a praza de auxiliar numerario de Terapéutica e de Medicina legal da Facultade de Medicina de Santiago, obtendo a Cátedra de Terapéutica da Universidade de Zaragoza en 1909.
Foi pensionado pola Xunta para a Ampliación de Estudos, acudindo oito meses a Alemaña (Berlín, 1909-1910), con Wassermann (no Real Instituto de Enfermidades Infecciosas). Á súa volta accedeu á Cátedra de Terapéutica de Santiago, chegando a decano da Facultade.
Formaba parte do grupo maioritario do profesorado na Facultade, inclinado a posicións conservadoras e/ou dun liberalismo moderado. En 1919 tivo lugar unha significativa e transcendente polémica entre Novo Campelo e Roberto Nóvoa Santos pola acumulación da Cátedra de Patoloxía. Nóvoa cuestionaba a idoneidade profesional de Novo para ese posto, pero o claustro inclinouse por este. A situación favoreceu a marcha para a Universidade de Madrid do profesor Manuel Varela Radio e, anos despois, do propio Nóvoa Santos.
Novo foi o iniciador dunha dinastía de profesores da Facultade de Medicina, un dos numerosos indicios da endogamia que caracterizou esa institución. A súa principal obra, elaborada co seu colaborador Villarino Ulloa, foi Tratado de Farmacología Experimental y Terapéutica. Publicou numerosos artigos en revistas médicas e impartiu numerosos cursos sobre Hidroloxía Médica e Terapéutica Física na Facultade de Medicina.
2.3 Lugares:
Lugar de nacimiento: Muros (A Coruña) Lugar de fallecimiento: Santiago de Compostela (A Coruña)
ISAAR(CPF): Norma Internacional sobre Registros de Autoridad de Archivos relativos a Instituciones, Personas y Familias. 2ª ed. Consejo Internacional de Archivos, 2004