Ponche y Escartín, Galo. Zaragoza, 22.III.1867 – Madrid, 24.VIII.1943. Ministro de Gracia e Xustiza.
Fillo de Antonio Ponche, oficial primeiro na Delegación de Facenda de Zaragoza. Estudou Dereito na Universidade de Zaragoza.
Na capital aragonesa foi, inicialmente, republicano zorrillista e concelleiro da cidade, na que se dedicou a labores xornalísticos.
Cando Tomás Castelán Villarroya era ministro de Ultramar foi nomeado avogado fiscal en Manila (1895) e alí achábase tres anos despois durante a guerra, na que actuou como tenente coronel de voluntarios. Despois regresou a España incorporado ao escalafón xudicial como xuíz en Cádiz, onde logo foi maxistrado e presidente da mesma Audiencia e da de Sevilla.
Primo de Rivera promoveuno a fiscal do Tribunal Supremo (30 de xuño de 1924). Despois nomeouno ministro de Gracia e Xustiza (3 de decembro de 1925).
Tras a ditadura e durante a Segunda República foi perseguido e estivo preso no cárcere de Madrid.
Foi xulgado polo Tribunal de Responsabilidades Políticas da ditadura, ante o que se presentaron alegacións no seu defensa pola avogacía aragonesa e por José Antonio Primo de Rivera e Sáenz de Heredia, marqués de Estella. Finalmente, foi absolto.