Santiago Esteban da Mora (Valladolid 1902-Madrid en 1987) foi un arquitecto e urbanista español. Membro de a GATEPAC, exiliouse tras a guerra civil española, primeiro na URSS e despois en Colombia onde deseñou o Edificio Henry Faux e a Plaza de Toros de Santamaría.
Mora naceu en Valladolid en 1902. Graduouse como arquitecto en 1926 e entrou no grupo GATEPAC en 1930. Durante 1934 con Luis Lacasa e Jesús Martí Martín participou no concurso de proxectos para a construción de poboados nas zonas regables doo Guadalquivir e Guadalmellato.
No ano 1934 viaxou bolseiro a Londres onde traduciu ao español algunhas obras do urbanista británico Patrick Abercrombie. Ao seu regreso a España gañou o concurso do Plan de Extensión de Logroño. Colaborou con Ignacio Cárdenas no deseño do edificio Telefónica (situado na Gran Vía de Madrid), en no edificio Telefónica de Valencia e na Central Telefónica de El Grao en Valencia.
Mora frecuentou círculos artísticos da súa época; deles naceu a súa amizade co pintor Luis Quintanilla e o escultor Emiliano Barral cos que gañou en abril de 1933 o concurso para o monumento a Pablo Iglesias, que se inaugurou en La Moncloa de Madrid en 1936. A obra foi destruída ao concluír a Guerra Civil.
En 1939 partiu cara ao exilio xunto coa súa muller Nina, primeiro á Unión Soviética onde colaborou con Mercadal, co que conservaría unha estreita amizade. Tras un periplo por Francia e Inglaterra viaxou o mesmo ano a América para establecerse en Bogotá. Xunto con Germán Tejero de la Torre, José de Rescasens, Ricardo Rivas Seba, e Alfredo Rodríguez Orgaz foi un dos arquitectos españois que se exiliou en Colombia debido á Guerra Civil. En 1942 e dentro da política de depuración do maxisterio foi inhabilitado en España polo correspondente Consello Superior dos Colexios de Arquitectos de España.
Regresou a España en 1971 e morreu en 1987.
2.3 Lugares:
Lugar de nacimiento: Valladolid Lugar de fallecimiento: Madrid España, Colombia