A Unión Republicana (UR) foi un partido político español que existiu no período de a Segunda República Española. O partido xogou un destacado papel na política española antes do comezo de a guerra civil española, tras ela, a súa actividade e importancia decreceron moito. Fundado en 1934, deixou de existir en 1958.
Foi en setembro de 1934, tras a fusión de o Partido Radical Demócrata (PRD) de Diego Martínez Barrio —escindido o 16 de maio dese mesmo ano de o Partido Radical de Lerroux en protesta polo seu achegamento a CÉDAA — e o Partido Republicano Radical Socialista (PRRS) liderado por Félix Gordón Ordás.
En 1935 integrouse en a Fronte Popular xunto con socialistas, comunistas, republicanos de esquerda (agrupados en a Esquerda Republicana de Manuel Azaña) e outros grupos progresistas.
Tras o triunfo de a Fronte Popular en as eleccións xerais de 1936, nas que UR obtivo 38 escanos, converteuse no cuarto grupo parlamentario de as Cortes. Esquerda Republicana (IR) e Unión Republicana formaron unha coalición de facto repartíndose as carteiras gobernamentais ata o estalido da guerra civil española. En maio, o líder de UR e presidente das Cortes, Diego Martínez Barrio, desempeñou interinamente a Presidencia da República tras a destitución de Niceto Alcalá-Zamora, ata o nomeamento de Manuel Azaña. Martínez Barrio encabezaría tamén o efémero goberno formado o 19 de xullo de 1936. Durante a Guerra civil, UR mantívose sempre no goberno, aínda que tras a formación do primeiro goberno de Longo Caballero, cun único ministro, Bernardo Giner dos Ríos García, nunha posición totalmente subordinada.
Tras a guerra, Unión Republicana converteuse, xunto con Esquerda Republicana, nunha das principais organizacións republicanas no exilio. Disolveuse en xuño de 1959, xunto con Esquerda Republicana para dar paso á fusión de ambas as organizacións nunha nova agrupación: Acción Republicana Democrática Española (ARDE).