Espina, Concha, 1869 - 1955

1. Área de identificación

1.1 Tipo de entidad:

Persona

1.2 Forma autorizada del nombre:

Espina, Concha, 1869 - 1955

1.5 Otras formas del nombre:

Rodríguez-Espina García-Tagle, Concepción

1.6 Identificadores complementarios:

https://es.wikipedia.org/wiki/Concha_Espina

Virtual International Authority File

https://catalogo.bne.es/discovery/authfulldisplay?docid=981060857644208606&context=L&vid=34BNE_INST:CATALOGO&lang=es&offset=0

DBpedia

https://www.wikidata.org/wiki/Q3751269

2. Área de descripción

2.1 Fechas de existencia:

1869 - 1955

2.2 Historia/Descripción:

Naceu en 1869 en Santander. Filla de Víctor Espina e de Ascensión Tagle. En 1888 publicou o seu primeiro poema baixo o pseudónimo Ana Coe Schnip. En 1893 contraeu matrimonio con Ramón da Serna Cueto e foron pais de Ramón, Víctor, José, Josefina e Luis da Serna Espina; trasladouse a vivir a Chile e volveu á escritura como colaboradora no Correo de Buenos Aires. Tras o seu regreso a España gañou en 1907 un concurso literario co conto El Rabión. Ao comezar a escribir a súa primeira novela, La niña de Luzmela, o seu matrimonio deteriorouse e produciuse a separación: o seu marido foise a México e ela trasladouse a Madrid onde tratou de publicar os seus escritos. Durante esta época continuou coas súas colaboracións en xornais como o ABC e noutras publicacións periódicas. A publicación de La niña de Luzmela en 1909 abriulle as portas do éxito; a ela seguiron Despertar para Morir (1910), Agua de nieve (1912) e La esfinge maragata (1914). Tiña o seu propio faladoiro semanal, "los mércoles de Concha Espiña" ao que acudían Antonio Maura, Ortega y Gasset, Ricardo León, Antonio Machado, Gerardo Diego, Lorca ou Pilar Valderrama. En 1916 aparece a súa novela La Rosa de Los Vientos e o ensaio Mujeres del Quijote, ilustrado por César Genaro Abín. Nos anos seguintes publicou narracións curtas. En 1920 obtivo un gran éxito co Metal de los muertos, inspirada na folga de mineiros de Riotinto. A esta seguiranlle Dulce Nombre (1921), Simientes y Cuentos (1922), El Cáliz Rojo (1923), Tierras de Aquilón (1924) ou Altar Mayor (1926). Nestes anos logrou diversos recoñecementos ao seu labor literario: Alfonso XIII concedeulle a Banda de Damas Nobres da Raíña María Luisa; foi proposta para entrar na Real Academia da Historia e tamén se presentou a súa candidatura ao Premio Nobel que non prosperou por un voto. En 1934, e a pedimento de Clara Campoamor, obtivo o divorcio. O inicio da Guerra Civil sorprendeulle en Mazcuerras (Cantabria), onde permaneceu e onde se reuniu cos seus fillos tras a entrada das tropas franquistas en Santander. Ela mostrouse partidaria do bando sublevado e formou parte de Falanxe España. Deixou constancia da súa experiencia durante a guerra nunha serie de relatos nos que participaron outros familiares femininos: Luna Roja, Retaguardia, Escravitud y Libertad. A perda de visión afectou á súa produción literaria nos anos seguintes, aínda que seguiu escribindo, tanto novela e ensaio, como colaboracións xornalísticas. A súa última novela data de 1953, Unha novela de amor. Entre os últimos recoñecementos que recibiu destaca un novo nomeamento aos Premios Nobel, a Gran Cruz de Alfonso X, a Medalla da Academia de Letras e Artes da cidade de Córdoba ou a Medalla de Ouro do Mérito ao Traballo.

2.3 Lugares:

Lugar de nacimiento: Santander
Lugar de fallecimiento: Madrid
España. Residencia, sede: Madrid

2.5 Funciones, ocupaciones y actividades:

Actividad:

Escritora

3. Área de relaciones

Materias:

Escritores
Término relacionado: Profesión

Guerra civil española (1936-1939)
Término relacionado:

Informes político-sociais
Término relacionado:

4. Área de control

4.1 Identificador del registro:

ADGA20250052116

4.4 Estado de elaboración:

Finalizado

4.5 Nivel de detalle:

Completo