Eduardo Barriobero y Herrán (Torrecilla en Cameros, 1875-Barcelona, 1939) foi un escritor, latinista, tradutor e político republicano federal español próximo tamén á Confederación Nacional do Traballo.
Nacido en 1875 en Torrecilla en Cameros, provincia de Logroño, estudou o Bacharelato en Logroño e Medicina e Dereito na Universidade de Zaragoza. Cando acabou a carreira (1900) estableceuse en Madrid. Desde 1907 tivo ao seu cargo en Madrid a defensa de importantes procesos políticos e sociais. Alí foi membro da agrupación cívica Acción Democrática de Ernesto Bark, redactor da revista Germinal, que defendía unha fronte política única de republicanos, socialistas e anarquistas. En 1903 ingresou na Unión Republicana e en 1910 formou parte do grupo de republicanos federais partidarios de participar nas eleccións conxuntamente co Partido Republicano Radical.
En 1913 tamén foi membro da liga Española para a Defensa dos Dereitos do Home e fundador da liga Anticlerical Española.
Atraeuse as simpatías da CNT polo seu singular oratoria e porque dedicou os seus coñecementos como avogado a defender militantes obreiros, o que lle valeu a miúdo ser encarcerado e tres intentos de asasinato por parte do Sindicato Libre. Defendeu aos implicados nos sucesos de Cullera de 1911, aos dos sucesos de Cinceiro de 1915 (unha folga que acabou coa morte dun garda civil) e aos participantes na folga xeral de 1917. Ingresou na CNT en 1912.
Foi elixido deputado por Madrid pola Conxunción Republicano-Socialista nas eleccións xerais de 1914, pero despois foi escollido como republicano independente por Huelva nas de 1918 e 1919, grazas á súa fama por defender en xuízo aos traballadores das minas de Riotinto. En 1920 foi organizador do Congreso de Democracia Republicana, que pretendía a unificación de todas as forzas republicanas.
Participou na Sanjuanada de 1926 contra a ditadura de Primo de Rivera como ligazón do comité da CNT en Xixón, e en xaneiro de 1929 participou na conspiración abortada de José Sánchez Guerra.
Desde agosto de 1930 presidiu o Partido Republicano Democrático Federal, imprimíndolle unha orientación obrerista dirixida á busca do voto anarcosindicalista, o que lle valeu obter un escano por Oviedo nas eleccións xerais españolas de 1931, pero que a longo prazo provocaría unha escisión encabezada por José Franchy e Roca. Durante as Cortes Constituíntes formou un grupo que se fixo notar pola súa política demagóxica e antigubernamental: os jabalíes. Tamén foi membro do Socorro Vermello Internacional, e en condición de tal foi avogado dos insurrectos libertarios de Aragón e A Rioxa de decembro de 1933 e dos participantes aos sucesos de Turón durante a revolución de Asturias de 1934.
Iniciada a Guerra Civil a finais de agosto foi enviado pola CNT á Oficina Xurídica instalada no Palacio de Xustiza de Barcelona, que fora ocupado por milicias anarquistas, desde onde organizou tribunais populares e xustiza revolucionaria. En setembro de 1937 o goberno republicano acusouno de apropiarse de 8 millóns de pesetas durante o tempo que estivo á cabeza da Oficina Xurídica. Aínda que o Tribunal Supremo absolveuno, pasouse o resto da guerra en prisión. Cara ao final da contenda enfermou e foi internado nun hospital penal.
Tras a caída de Barcelona a mans das tropas franquistas, o 7 de febreiro de 1939 foi sometido a consello de guerra sumarísimo, condenado á morte e fusilado tres días despois. Outros testemuños afirman que foi executado no garrote vil. Foi enterrado nunha fosa común.
2.3 Lugares:
Lugar de nacimiento: Torrecilla (Logroño) Lugar de fallecimiento: Barcelona España