Político e intelectual español. Presidente da II República.
Naceu en Alcalá de Henares en 1880. Fillo de Esteban Azaña, propietario agrícola e alcalde de Alcalá e de Josefina Díaz-Gallo. Irmán de Gregorio, Carlos e Josefa Azaña Díaz.
Licenciado en Dereito pola Universidade de Zaragoza en 1897. Tras licenciarse trasladouse á Universidade Central de Madrid, onde se doutorou no ano 1900. En 1909 empezou a traballar na Dirección Xeral dos Rexistros e do Notariado. Desenvolveu tamén unha ampla faceta xornalística como colaborador do
Imparcial, e O Sol.
En 1920 ocupouse da dirección da Pluma: Revista Literaria, publicación que se mantería ata 1923. A partir daquel ano relevou a #Luis Araquistáin na dirección do semanario España.
Foi ademais Secretario do Ateneo de Madrid e, en calidade de tal, no ano 1916, durante a I Guerra Mundial, visitou a fronte francesa.
Relevante escritor e xornalista, foi Premio Nacional de Literatura en 1926 pola súa obra Vida de Juan Valera. Destacou tamén como tradutor e ensaísta.
A súa faceta como político comezou en plena ditadura de Primo de Rivera coa fundación, en 1926, do Grupo de Acción Política (tamén coñecido como Grupo de Acción Republicana). Este grupo sería o xerme do seu partido, Acción Republicana, o cal se fundou nos epígonos da ditadura de Dámaso Berenguer en 1930. Foi ademais partícipe do Pacto de San Sebastián e da conspiración para depoñer a monarquía en 1930.
A partir de 1931, xa durante a II República, sempre foi elixido deputado nas distintas eleccións ao Congreso. Ocupou o cargo de Presidente do Goberno provisional da República entre o 14-10-1931 e o 16-12-1931. Posteriormente sería Presidente do Consello de Ministros entre o 16-12-1931 e o 12-09-1933. Durante esta etapa tamén ocupou a carteira de Ministro da Guerra, desde o 14-04-1931 ata o seu cesamento en setembro de 1933. Tras as eleccións de febreiro de 1936, coa vitoria da Fronte Popular, foi presidente do Consello de Ministros entre o 19-02-1936 e o 10-05-1936. O 11 de maio de 1936 foi elixido polo Congreso dos Deputados como Presidente da República, cargo que ocupou ata o final da Guerra Civil.
En febreiro de 1939, uns meses antes de finalizar a guerra, exiliouse en Francia e dimitiu. Viviu durante algúns meses en Collonges. Posteriormente tivo que trasladar a súa residencia a Pyla-sur-Mer. Alí o seu estado de saúde resentiuse, e como consecuencia da persecución das autoridades da Francia ocupada e a Gestapo, tivo que viaxar a Montauban estando gravemente enfermo. Morreu nesta última cidade francesa o 3 de novembro de 1940.