Catedrático de Dereito, político, tradutor e xurista español.
Estudou o bacharelato no Instituto General y Técnico de Xixón e licenciouse en Dereito na Universidade de Oviedo en 1919, obtivo o doutoramento en Madrid en 1920 coa tese: "E caso fortuíto en el Derecho de obligaciones". En 1921 ampliou estudos en Alemaña pensionado pola Junta de Ampliación de Estudios (JAE), traballando cos profesores Rudolf Stammler e Otto Simmel en Berlín, e co profesor Otto Lenel en Friburgo.
Á súa volta a España gaña a Cátedra de Dereito Romano na Universidade de Salamanca, onde coñeceu a Miguel de Unamuno, quen espertou nel a inquietude e o interese social. Cando o xeneral Primo de Rivera desterrou a Unamuno a Fuerteventura, Roces foi o único profesor de Salamanca que mostrou publicamente a súa solidariedade con el.
Colaborou nas revistas "El Estudiante", "Revista de Derecho Privado" e "Revista General de Legislación y Jurisprudencia". En 1930 trasladouse a Madrid comezando a súa evolución desde a filosofía neokantiana cara ao marxismo. Formou parte da "Comisión do Vinteun", encargada de examinar as responsabilidades da ditadura de Primo de Rivera.
Fundou dous editoriais: "Cenit", especializada na publicación de textos marxistas, e 'Logos', especializada en textos xurídicos.
Cara a 1932 integrouse no partido comunista (PCE), colaborando en diversas asociacións, como "Amigos de la Unión Soviética" e "Socorro Rojo Internacional". Nesta época iniciou a que sería a súa obra máxima, a tradución da literatura marxista ao castelán, sobre todo, as obras de Marx e Engels.
En 1934 participou na Revolución de Asturias e foi encarcerado durante once meses. Exiliouse á URSS, onde comezou a tradución de "El Capital" regresando a España tras a vitoria da Fronte Popular nas eleccións de 1936. Ese mesmo ano foi nomeado Catedrático de Dereito Romano da Universidade de Madrid. Pasou en setembro de 1936, á Universidade de Sevilla, ocupando a mesma cátedra. A finais dese mesmo ano, pasou á situación de excedencia por ser nomeado subsecretario do Ministerio de Instrución Pública e Belas Artes no Goberno de setembro de 1936, trasladándose a Valencia nos últimos días dese ano.
Foi depurado e separado definitivamente do servizo polo bando nacional e tras a guerra civil exiliouse. Chegou a México en 1942, despois de pasar por Francia, Chile e Cuba. Alí vinculouse á UNAM (Universidade Nacional Autónoma de México) primeiro, como profesor de Dereito Romano, e máis tarde, como profesor de Grecia e Roma. En 1954 foi nomeado profesor de tempo completo, e en 1969 profesor emérito da UNAM.
En México seguiu vinculado activamente ao PCE e foi elixido membro do Comité Central en 1954. Nas editoriais Fondo de Cultura Económica (FCE) e Grijalbo continuou o seu labor de tradución das obras de Marx, Engels, Dilthey, Hegel, Cassirer e outros autores.
Regresou a España e xubilouse en 1976. Nas eleccións de 1977 foi elixido senador polo PCE. Casado coa actriz e pianista Carmen Dorronsoro, con quen tivo dous fillos, Elena, nacida en 1933 e Carlos Roces Dorronsoro (1943-2003). A finais de 1977 regresou a México e faleceu na capital mexicana aos 95 anos de idade.
2.3 Lugares:
Lugar de nacimiento: Soto de Agües (Asturias) Lugar de fallecimiento: Cidade de México (México) España, México
2.5 Funciones, ocupaciones y actividades:
Actividad:
Catedrático de Dereito, político, tradutor e xurista español.
ISAAR(CPF): Norma Internacional sobre Registros de Autoridad de Archivos relativos a Instituciones, Personas y Familias. 2ª ed. Consejo Internacional de Archivos, 2004