Foi o terceiro fillo de Manuel Alcalá-Zamora Caracuel e Francisca Torres Castillo
Estudante avantaxado. A idade de dezasete anos era licenciado en Dereito pola Universidade de Granada e aos vinte e dous anos, letrado do Consello de Estado.
Contraeu matrimonio en 1900 con Purificación Castillo Bidaburu, tres anos menor que el, con quen tivo sete fillos.
Ao cumprir os corenta anos xa era coñecido como un avogado de gran prestixio, e fíxose cargo da carteira do Ministerio de Fomento no goberno de Manuel García Prieto. Era un político que durante toda a súa vida e desde moi novo fixera gala das súas ideas liberais e monárquicas. Non estivo nin un ano no cargo pero aínda volvería ser ministro, neste caso de Guerra, no último Goberno constitucional da monarquía de Alfonso XIII.
Foi elixido deputado por La Carolina en 1905. e ostentou outros cargos na administración e na política.
Tras o golpe de estado do xeneral Miguel Primo de Rivera deu un golpe de estado en setembro de 1923, Alcalá-Zamora foi modificando a súa postura política ata converterse nun dos máis firmes opositores ao réxime ditatorial e da monarquía deAlfonso XIII. Así, o 13 de abril de 1930, pronunciou un famoso discurso no teatro Apolo de Valenciano que retirou o seu apoio e confianza á monarquía, reivindicando unha república baseada nun modelo similar áTerceira República Francesa.
Xunto con Miguel Maura e o seu partido, Dereita Liberal Republicana, representou ao republicanismo conservador no Pacto de San Sebastián celebrado o 17 de agosto de 1930, destinado a impulsar un movemento popular que derrocase á monarquía e instaurase un réxime republicano. Dese pacto xurdiu un Comité Executivo encargado de dirixir a acción republicana en España e Alcalá-Zamora foi elixido presidente. Era, de feito, o antecedente do Goberno Provisional da República.
O 12 de abril de 1931 celebráronse unhas eleccións municipais cruciais na Historia de España. En 41 das 50 capitais de provincia gañaron os republicanos. Alfonso XIII, exiliouse ante o ultimato do Comité Revolucionario presidido por Alcalá-Zamora e converteuse no presidente do Goberno Provisional. Este goberno proclamou a Segunda República Española o 14 de abril de 1931.
O Goberno foise inclinando cara á esquerda, representada no republicanismo de Manuel Azaña, Temendo que Alcalá-Zamora emprendese unha campaña revisionista e de desprestixio contra a República, os socialistas e os azañistas conviñeron en ofrecerlle a presidencia da República, cargo para o cal foi elixido candidato único o 2 de decembro. Xurou o cargo o 11 de decembro de 1931.
As relacións co Goberno de Azaña foron oscilantes.
Meses máis tarde, en setembro, Azaña dimitiu. Alcalá-Zamora disolveu as Cortes Constituíntes e, despois dun fugaz mandato do radicalAlejandro Lerroux, encargoulle ao tamén radical Diego Martínez Barrioa celebración de novas eleccións para o 8 de outubro de 1933.
As forzas dereitistas gañaron amplamente as eleccións do 29 de novembro de 1933, as primeiras da Historia de España nas que puideron votar as mulleres. Alejandro Lerroux formou goberno por encargo do presidente e coa anuencia da Confederación Española de Dereitas Autónomas(CEDA). Alcalá-Zamora levouse mal cos radicais e sobre todo con CEDA, xa que desconfiaba do espírito democrático do partido de Gil-Robles, que, aínda que se declaraba respectuoso coa orde establecida, non xurara lealdade á República.
En outubro tivo que volver recorrer a Lerroux pero o levantamento independentista do 6 de outubro de 1934 en Barcelona, a revolución de Asturias, a súa indecisión e o escándalo do estraperlo impediron unha acción de goberno coherente.
Por outra banda, Alcalá-Zamora utilizou todos os seus recursos para apartar a CÉDAA do poder e a crise de goberno do 9 de decembro de 1935 ofreceulle esta oportunidade. Nomeou primeiro ministro a Manuel Portela Valladares, que presidiu un interregno entre novembro de 1935 e febreiro de 1936. A súa intención era crear unha forza de centro entre a dereita radical-cedista e a esquerda social azañista.
A Fronte Popular gañou as eleccións de febreiro de 1936. Se isto era unha derrota para a dereita, tamén o era para Alcalá-Zamora e as súas aspiracións. Azaña foi o encargado de formar goberno. O 7 de abril de 1936, 238 deputados votaron a favor da súa destitución. Despois dunhas semanas nas que se fixo cargo da Xefatura do Estado de forma interina Diego Martínez Barrio, na súa calidade de presidente das Cortes, foi substituído por Manuel Azaña o 11 de maio de 1936.
O inicio da guerra civil española sorprendeulle nunha viaxe por Noruega e decidiu non regresar a España. Ramtada a guerra, en 1941 o Tribunal Nacional de Responsabilidades Políticas impúxolle unha multa de 50 millóns de pesetas. E a confiscación dos seus bens. Tamén lle condenou á perda da nacionalidade española. Chegou a Arxentina en xaneiro de 1942, onde viviu dos seus libros, artigos e conferencias ata a súa morte. Esta produciuse o 18 de febreiro de 1949.
2.3 Lugares:
Lugar de nacimiento: Priego de Córdoba (Córdoba, España) Lugar de fallecimiento: Bos Aires (Arxentina) España