Partido político español nado na segunda metade de 1929 como froito da escisión da tendencia máis esquerdista do Partido Radical Republicano. Desapareceu en setembro de 1934, ao fusionarse co Partido Radical Demócrata de Diego Martínez Barrio para dar lugar a un novo partido denominado Unión Republicana. O fracaso en xaneiro de 1929 do pronunciamento de Sánchez Guerra contra a Ditadura de Miguel Primo de Rivera acentuou as diferenzas existentes na Alianza Republicana, unha plataforma de oposición que englobaba aos principais partidos republicanos. Algúns dos dirixentes máis esquerdistas desta —como Álvaro de Albornoz, Marcelino Domingo, Benito Artigas e Ángel Galarza— coincidiron en prisión e acordaron crear un novo partido político. O novo partido defendía un Estado federal republicano con autonomía local e rexional, o sufraxio universal, o laicismo, o ensino laico, o xurado, a igualdade de clases e sexos, a reforma do Código penal e a reorganización do Exército. En materia de política social anunciaba o combate contra a especulación, o maior gravame fiscal á renda que ao traballo, a supresión de latifundios e minifundios e outras medidas de ton socializante que lle distinguían das propostas máis moderadas da Alianza.Tras a celebración das eleccións de 1931 foi a terceira forza política nas Cortes Constituíntes e participou activamente nos debates tendentes a elaborar a nova Constitución. Durante o primeiro bienio republicano participou en todos os gobernos. Os seus representantes lideraron importantes e controvertidas reformas e iniciativas lexislativas. Así, Marcelino Domingo impulsou primeiro unha reforma educativa e logo unha reforma agraria, Álvaro de Albornoz promoveu a Lei de Divorcio e Victoria Kent impulsou unha reforma penal. Caracterizouse polas súas fortes discrepancias internas, que deron lugar a tres escisións sucesivas, todas elas pola súa á esquerda. A máis importante foi a última, motivada fundamentalmente pola división de opinións respecto a as relacións que se debían manter co Partido Socialista Obreiro Español. Debilitado polas rupturas e prexudicado pola falta de unidade electoral das esquerdas, sufriu unha estrepitosa derrota nas eleccións de novembro de 1933, nas que obtivo un único representante. Durante o III Congreso do PRRS, o sector progresista abandonou o partido para fundar un novo, o PRRSI. O novo partido contou con tres dos catro fundadores do PRRS: Domingo, Albornoz e Galarza. Desapareceu en setembro de 1934, ao fusionarse co Partido Radical Demócrata de Diego Martínez Barrio para dar lugar a un novo partido denominado Unión Republicana