San Sebastián, 28 de decembro de 1872-Madrid, 30 de outubro de 1956. Foi un escritor español da xeración do 98. Baroja, que se doutorou en medicina, terminou abandonando dita profesión en favor da literatura, actividade na que cultivou a novela e, en moita menor medida, o teatro. Na súa obra, na que con frecuencia deixa translucir unha actitude pesimista, deixou plasmado o seu individualismo. O seu pensamento político, non exento de ambigüidades, transitou polas simpatías polo anarquismo da súa mocidade, a oposición á Segunda República e a defensa dunha ditadura militar, non abandonando nunca o seu anticlericalismo.
Foi neto do impresor e editor Pío Baroja, e fillo de José Mauricio Serafín Baroja Zornoza e de Andrea Carmen Francisca Nessi Goñi, española de pai italiano. Foi irmán dos escritores Carmen Baroja e Ricardo Baroja e tío do antropólogo, historiador, lingüista, folklorista e ensaísta Julio Caro Baroja e do director de cinema e televisión e guionista Pío Caro Baroja. Tío avó de Carmen e Pío Caro-Baroja Jaureguialzo, este último atopou e publicou unha novela do seu tío avó, Os caprichos da sorte, 65 anos despois da súa morte.
2.3 Lugares:
Lugar de nacimiento: San Sebastián Lugar de fallecimiento: Madrid