Avogada e xurista, funcionaria, política e escritora española. Defensora dos dereitos da muller, foi unha das grandes figuras da historia española do século XX.
Naceu en Madrid en 1888. Filla de Manuel Campoamor Martínez, contable e de María Pilar Rodríguez Martínez, costurera. Obtivo o título de bacharel no Instituto Cardeal Cisneros en 1923 e licenciouse en Dereito na Universidade Central de Madrid en 1924.
Con anterioridade, en 1909 obtivo unha praza como funcionaria ingresando no Corpo de Correos e Telégrafos do Ministerio da Gobernación. Máis adiante, en 1914 aprobou unhas novas oposicións como profesora de taquigrafía e mecanografía nas Escolas de Adultos do Ministerio de Instrución Pública e Belas Artes e foi destinada ao Servizo de Construcións Civís do devandito Ministerio e despois na Escola de Artes e Oficios. En 1922 participou na fundación da Sociedade Española de Abolicionismo e desde 1925 era membro do Colexio de Avogados de Madrid (ICAM). Membro da Academia de Xurisprudencia. Como avogada, tramitou os primeiros divorcios en España durante a II República. A modificación da lei electoral en 1931 permitiu ás mulleres españolas maiores de 23 anos, poder ser elixidas como deputadas en Cortes. Clara Campoamor, Victoria Kent e Margarita Nelken, foron as tres únicas mulleres que conseguiron o seu escano de deputadas durante a II República. Defendeu no Congreso dos Deputados o dereito ao voto feminino, enfrontándose neste tema a Victoria Kent. Finalmente, aprobouse o voto da muller obténdose así o sufraxio universal en España o 1 de decembro de 1931.
Foi fundadora e Presidenta da Unión Republicana Feminina (URF), agrupación que promovera en torno seu entre outubro e decembro de 1931, a fin de crear un ambiente favorable ao voto da muller. Ademais, foi membro do Ateneo de Madrid, Directora Xeral de Beneficencia e Asistencia Social entre 1933 e 1934. A súa vocación europeísta leváralle a fundar, xunto a un grupo de avogadas, a Federación Internacional de Mujeres de Carreiras Xurídicas, nacida en París en 1929. Ao ano seguinte participou na fundación da liga Feminina Española pola Paz, tras un congreso de asociacións prol Sociedade de Nacións. Impartiu numerosas conferencias sobre a defensa dos dereitos da muller.
Co estalido da Guerra Civil saíu de España en setembro de 1936; ía acompañada da súa nai e da súa sobriña Consolo e marchou a Lausana (Suíza), cidade na que faleceu a súa nai e logo, exiliouse en Buenos Aires (Arxentina), onde viviu entre 1938 e 1955. Mentres tanto, en España, foi procesada polo Tribunal Especial para a Represión da Masonería e o Comunismo (TERMC) en 1941. Produciuse o reagrupamiento familiar en 1948 coa chegada a Arxentina dos seus cinco sobriños, fillos do seu irmán Ignacio e de Consolo Aramburu, exiliados en Francia: Consolo, María del Carmen, Eduardo, Ana María Teresa e José Antonio Campoamor Aramburu. En 1955, tras tentar volver a España infructuosamente, asentouse definitivamente en Lausana e colaborou no despacho da súa amiga, a avogada Antoinette Quinche. Faleceu nesta cidade suíza en 1972, aos 84 anos
2.3 Lugares:
Lugar de nacimiento: Madrid Lugar de fallecimiento: Lausana (Suiza) España, Suiza, Arxentina
2.5 Funciones, ocupaciones y actividades:
Actividad:
Avogada e xurista, funcionaria, política e escritora